De baas van het Regiment Para-Commando was blij.
Sinds 1960 bestond er zoiets als de brandweer van de NAVO. Een snelle reactie strijdmacht die als eerste zou ingezet worden bij conflicten. De Belgen namen al deel vanaf de First Try in Sardinie, maar schoten letterlijk en figuurlijk te kort.
Niet de schuld van de mensen, maar van hun wapens. De ingezette mortieren schoten niet precies en ver genoeg.
Met de komst van de C130 werden de Howitsers M101 die de Amerikanen hier achter lieten luchtvervoerbaar. Een must als je snel moet zijn ...
En er was Generaal Roman, Ex SAS die dat idee zeker ook steunde, en uiteraard werd gedacht om dit in handen te geven van de besten.
De Batterij was in gedachten geboren. De C130 was de laatste sleutel tot de oprichting.
De mortieren van 1 Para, 2 Cdo en 3 Para hadden al deelgenomen aan de AMF oefeningen. Zij waren de logische en beste keuze.
Het ging hem niet om wat artillerie in te zetten. Die hadden den ABL al sinds WO II, toch die M101s Howitsers. Ergens in een hoekje, want er was geen interesse blijkbaar. Het ging hem om elitesoldaten die nodig waren aan die stukken.
Nu, we hadden dan wel die nieuwe C130s, onze kanonnen werden herkend door de Amerikanen (look a museum piece), de Britten zegden dat onze Bedfords ook nog ergens in een depot stonden bij hen, onze kledij hoorde volgens de Turken bij Spullenhulp en naar onze Minerva Jeeps kwam iedereen kijken. Uit verbazing.
En het volk ... tja. Ze zeggen zelf dat ze niet de braafsten waren. De mortieren gingen voordien niet echt samen naar de kerk op zondag.
We werden snel de Zigeuners genoemd van de AMF en ook het Regiment. De Gypsy Battery klonk het in het Engels, en wij fier.
Acht weken, 2 pelotons.
De afdeling Roerend Erfgoed in Belgie is bijzonder fier.
Na 25 jaar wordt de fucking 5th Gibraltar Batterij van de Engelsen verslagen.
Die laatsten worden kort daarna overgeplaatst naar het Centraal Siberisch Plateau.
Ze moeten de Belgen nog maar eens gaan halen op steeds dezelfde plaats, in Zaire. En we mogen eens mee. Brazzaville Congo met 3 Para en de ATK.
De Batterij levert een verdedigingspelotons voor het hoofdkwartier in Vukovar.
Begeleiding van Kosovaarse vluchtelingen van Kukes naar Medja in Albanie, samen met 2 Cdo. Een deel gaat met 3LP naar Albanie.
Verhuis naar Kw West A38.
4 maanden
Even met het hoofd schudden, in de arm knijpen en proberen om te begrijpen en niet boos te worden.
De batterij is opgericht met personeel van de mortieren van de bataljons en moet daar terug naartoe.
Toen de M101s oude en versleten in een hoek stonden, dan mochten wij er mee schieten. Maar met de komst van de Giats, kreeg de Artillerie plots interesse en kregen we terug mortieren.
We hebben gevochten voor een eigen kenteken, maar zelfs dat mochten we niet behouden.
We hadden in het begin twee Generaals achter ons en op het einde was er niemand die iets zou kunnen veranderen, die zich iets van ons aantrok.
Het verhaal van dé Batterij is er een van afgunst, politiek, sabotage, zelfs verraad in veel mensen hun ogen. Gelukkig is het ook een verhaal van onvergetelijke momenten, onverbreekbare vriendschappen. De batterij heeft men ontbonden, maar ons niet.
En operationeel gezien, een juiste keuze. Iedereen ziet dagelijks in Oekraïne dat speciaal getrainde, snel verplaatsbare artillerie kompleet nutteloos is in de oorlog van vandaag, niet dat we er een willen.
Maar we zijn terug naar af. Wat een verspilling van tijd, kosten, energie en kennis. Vandaar misschien, Arm Belgisch Leger?